شروعی دوباره:خوب یا بد

حدودا یك سال پیش بود,كه این وبلاگ رو راه اندازی كردم و چند بارم آن را حذف كردم.اوایل كه این وبلاگ رو راه انداختم با یك اسم به نام دل كوچولو و یك قالب قشنگ سعی كردم از بدبختی هام بنویسم و یك جور دل وبلاگ نویسا بدست بیارم و تا حدودی هم موفق شدم.به خاطر این كار رو می كردم چون فكر میكردم یك چیز تو زندگی ام كم دارم و وقتی دیدم اینجا هم آرومم نمی كنه اینجا رو مثل دریچه دلم تخته كردم و تا الان كه دوباره اینجا می نویسم داشته خاك می خورده است.

آمدم شاید دوباره شروع كنم ولی نه الان چون خودم را لایق نوشتن نمی دانم چون كسی باید بنویسه كه چیزی برای نوشتن داشته باشد ولی امروز چیزی برای نوشتن داشتم كه باید می نوشتم.

من آمدم كه بگویم كینه ها را دور گذاشته ام.

این كینه ها و فكر گذشته كردن باعث شده كه نخواهم خودم باشم و این  عامل هم سبب گمراهی از هدف زندگی ام شده است.زندگی ای كه هدف والایی دارد ولی ما در بین قیل و قال زندگی آن را زیر پایمان له می كنیم.كینه ها باعث شد زندگی را درك نكنم و در اوایل جوانی امیدی برای زندگی نداشته باشم و الان هم به همین صورت است.

امروز از همه اونایی كه با نوشته های تلخم ناراحتشان كردم و شاید دیگر هیچ وقت به این سرا نیایند عذر خواهی می كنم.شعر پایینم از صائب تبریزی است و هیچ ربطی به این مطلب ندارد.

درین محیط چو قصر حباب اگر صد بار 

خراب می شوی آباد می كنیم ترا